Fanatismo: diferénse tra e verscioìn

1 009 byte azonti ,  2 anni fa
m
ò azonto e ùrtime nòtte
m
m (ò azonto e ùrtime nòtte)
''’Na vòtta chò-u fanatìsmo o l’à incancrenîo ’n çervéllo, a moutîa a l’é quæxi incuràbile. Ò vìsto di convolscionâi che quande se parlâva di miâcoi do Sàn Pâris, s’invexendâvan a pitìn a pitìn anche se no-o voèivan: i éuggi luxîvan, o còrpo o tremâva, o furô o desfiguâva a sò fàccia, e aviéivan amasòu tùtti quélli che l’avésan contradîti.''
 
''No gh’é âtro remédio a sta moutîa epidémica chò-u spìrito filozòfico, che, spantegòu da tùtte e pàrte, o finiâ p’adôçî i costùmmi di òmmi, e co-o prevegnî l’intrâ do mâ; perché apénn-a o mâ o fa quàrche progrèsso bezéugna scapâ e aspêtâ che l’âia a se purìfiche. E lézze e a religión no sèrvan cóntra sta pèsta di ànimi; a religión, lónxi da-o êse pe lô ’n çìbbo sàn, a se trasfórma ’n téuscego pe-i çervélli infètti. Sti mizeràbili chi gh’àn de lóngo prezénte l’ezénpio do Aód, ch’o l’amàssa o rè Eglòn; da Giudìtta, ch’a tàggia a tésta a l’Òlofèrne dòppo êsîghe andæta a létto; do Samoæle, ch’o fa a tòcchi o rè Agàg. No védan che sti ezénpi chi, rispetàbili inte l’antighitæ, són refiôxi a-a giornâ d’ancheu; lô pigiàn i sò furoî inte quélla mæxima religión ch’a i condànna.
E lézze són ancón do tùtto inùtili cóntra sti atàcchi de ràggia: l’é cómme lêze ’n decrétto do conséggio do rè a ’n invazòu. Quésti són convìnti chò-u Spìrito Sànto ch’o l’inspîra o l’é a-o de sórva de lézze, e chò-u sò entuxàsmo a l’é a sôla lézze che dêvan stâ a sentî.''
 
''Cöse se rispónde a ’n òmmo ch’o ve dîxe ch’o preferìsce ubidî a Dîo ciufîto ch’a-i òmmi, e che, de consegoénsa, o l’é segûo de meritâse o çê faxéndove a pélle?''
''De sòlito són i farabùtti a goidâ i fanàtichi e a métigheméttighe o cotéllo inte màn; s’asomégian a quéllo Vêgio da montàgna, che, se dîxe, o fâva asazâ e giöie do paradîzo a di scémmi, e o ghe prometéiva sti piâxéi chi pe l’eternitæ, a condiçión ch’andésan a-asascinâ tùtti quélli ch’o gh’aviæ mostròu6mostròu<ref>Cómme se sa, co-o nómme de Vêgio ò Vêgio da Montàgna (za aregordòu da-o Màrco Pölo) o l’êa indicòu o càppo da sètta mosulmànn-a dîta di asascìn, da l’àrabo hashishiyya, òmmi che fumâvan l’hashih. Se tratâva d’erétichi, scistemæ inta Pèrsia fra o sécolo XI e o XIII ch’àn spantegòu o terô inte tùtto o Médio Oriénte co-i sò atentâti.</ref>. No gh’é stæto a-o mómdomóndo che ’na sôla religión ch’a no s’é maciâ de fanatìsmo, quélla di leteræ cinéixi. E sètte di filòzofi, no sôlo êan ezénti da sta pèsta chi, ma n’êan o remédio; perché l’eféttol’efètto da filozofîa o l’é quéllo de rénde serén l’ànimo, e o fanatìsmo o l’é inconpatìbile con sta serenitæ chi. Si-â nòstra sànta religión a l’é stæta coscì de spésso coròtta da sto furô infernâle, dovémmo pigiâsela co-a matêia di òmmi.''
Ainsi du plumage qu’il eut
 
Icare pervertit l’usage;
''Ainsi du plumage qu’il eut''
Il le reçut pour son salut,
 
Il s’en servit pour son dommage.
''Icare pervertit l’usage;''
(Bertaud, véscovo de Séez)7''
 
''Il le reçut pour son salut,''
 
''Il s’en servit pour son dommage''<ref>(Traduçión: Coscì de ciùmme ch’o l’àiva avûo o Ìcaro o n’à inversòu l’ûzo; o l’àiva avûe pi-â sò sarvéssa, o se n’é servîo pò-u sò dànno).</ref>.
 
''(Bertaud, véscovo de Séez)''<ref>Jean Betaud (1552-1611), discépolo do Ronsard e do Desportes, aotô di Discours in vèrsci, de ìnni, e de càntiche, con tùtta a sò fêde religiôza, o no l’é mâi vegnûo mêno a-a fedeltæ a-a monarchîa: o Rîco III o l’à fæto consegê ecleziàstico a-o Parlaménto de Grenoble; o Rîco IV, consegê spiritoâle da regìnn-a into 1600 e, into 1607, véscovo de Séez in Normandîa. </ref>''
 
== Nòtte ==
7 757

contributi